Есента приближава с безгрижна неизбежност. Усещам я в студа рано сутрин и в дъждовете вечер. Усещам я с краищата на пръстите си, които все по-често се вледеняват. Усещам я с края на ума си, който все по-често се изпразва от чувства.
Есента е времето, когато се събират плодовете. А останалото увяхва, пада и изгнива. Дните стават все по-кратки и по същество само симулират слънчева светлина. Есента променя всичко. Есента убива това, което не е достатъчно силно за да живее.
Имам чувството, че тази есен ще промени много неща. Имам твърде много обтегнати струни, чакащи за да се скъсат окончателно. И твърде малко плодове от лятото. Твърде малко неща, които да ме стоплят. Понякога хората горят мостовете зад себе си само за да им стане топло.
А може би просто съм зиморничава.